Piękne jest życie choć nie zawsze łatwe.
Archiwum
O autorze
Kategorie: Wszystkie | różne spostrzeżenia | wiersze
RSS
sobota, 12 maja 2018
BIEG ŻYCIA
 
Mieszkałem w wielu pięknych domach:
stołeczny, wiejski, wojewódzki,
każdy mnie uczył kochać życie,
był mi przyjazny, skromny, ludzki.
 
Z każdego domu wynosiłem,
wieści, zasady, zwykłe troski,
uczyłem, jak zdobywać wiedzę,
z dystansem cenić treść pogłoski.
 
Pogłoska mówi: jestem stary,
i za młodymi już nie zdążam,
ale tym można też się cieszyć,
bo w wiek sędziwy wciąż podążam.
 
Z wiekiem sędziwym się kojarzą:
czyny: roztropne, dojrzałości,
a może to, co tutaj piszę,
to moja, ”Oda do starości”.
 
Młodość i radość, mają „Ody”,
starość, też na nią zasługuje,
ta moja, chociaż trochę skromna,
może następne wypromuje.
  Krzysztof Roszczyk  
17:38, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (2) »
piątek, 04 maja 2018
MYŚLI ZASIANE
 
 
W moich wierszykach, przeważnie zamieszczam, 
myśli, zasiane w mózgowym podłożu, 
cieszą, gdy kwitną, w chwale wizerunku, 
smucą, gdy płyną, w zagubionym morzu.

Myśl o poranku, gdy przyjdzie w południe,
może być nieco w czasie opóźniona,
nie trzeba jednak, zbytnio się tym martwić,
może na wieczór, będzie wyróżniona.

I tak dzień za dniem, upływają myśli,
bywa że czasem, ktoś dobrą pochwyci,
jeśli potrafi też ją spożytkować,
potrzebujących, spragnionych zasyci.

Nie trzeba jednak, myśleć ponad miarę,
bo od myślenia, czasem głowa boli,
myśli powinny, mieć swój czas na wszystko,
kroplę: rozwagi, uciechy, swawoli.
   Krzysztof Roszczyk
22:02, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (2) »
piątek, 27 kwietnia 2018
ZAUWAŻ DZIEŃ

 

 

 

Zauważ dzień, który przed Tobą,

pomyśl o nim: ciepło, przyjaźnie,

jeśli przyjdzie, ten na życzenie,

ozdobi Twą wyobraźnię.

 

Możliwe przyniesie widoki,

z zachętą, na dalsze dni jasne,

odpędzi myśli spiętrzone,

fundując: mądre, własne.

 

     Krzysztof Roszczyk

 

14:00, krzysztof70-36 , wiersze
Link Dodaj komentarz »
piątek, 16 marca 2018
PRZESŁANIE DO POKRĘTNOŚCI

Jam się poezją nie parał,
socjalizm budować kazali,
mówili, że będzie dla ludzi,
więc żeśmy go budowali.
Choć był siermiężny, dziurawy,
budował fabryki i domy,
jego dorobek dla wielu,
stał się nad wyraz łakomy.
Nazwany komuną, niedobry,
zniszczono więc jego mienie,
ci co w tym uczestniczyli,
wypchali swoje kieszenie.
Dorwali się na posady,
i ciągle się zachłystują,
jacy są oni wspaniali,
bo tę komunę rujnują.
Posady też rozdawane,
zależnie: kto kogo wspiera, 
kto obiecuje i mąci,
władzę, pieniądze zabiera.
W dodatku, by łatwiej władać,
bo to niełatwa jest sprawa,
oszustwem się karmi wyborców,
łamie należne im prawa

Zapis ten nie jest efektem

tęsknoty za Pe-eR-eL-em
tylko wskazaniem faktu,

jakie nam rządzą modele.   

 

Krzysztof Roszczyk

 


15:16, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (6) »
środa, 07 marca 2018
ŻYCIORYSY
 Pewne tylko na tym świecie,
mamy swoje życiorysy,
oglądane, jak w teatrze,
przez widownię i kulisy.
 
Są w nich: troski, walki, znoje,
szukające swego bytu,
zaplatane w gry, ustroje,
na podłożu: dumy, sprytu.
 
Nasze życiorysy bledną,
gdy trafiają na przeszkody,
bywa życiorys zbyt biedny,
lub narobił innym szkody.
 
Szanujmy swe życiorysy,
by nie biegły po bezdrożach,
mówiły o porach życia,
tych w dni ciepłe, i przy mrozach.
 
Zapiszmy w swych życiorysach,
to co piękne, wartościowe,
omijajmy: brud i zawiść,
chrońmy: dobro, radość, głowę.
    Krzysztof  Roszczyk
15:49, krzysztof70-36 , wiersze
Link Dodaj komentarz »
piątek, 02 marca 2018
WIECZNOŚĆ
Ciągle dążymy do naszej wieczności,
ale zbyt często jej nie dosięgamy,
nie potrafimy: odgadnąć tej karty,
którą w zagrywce naszej odsłaniamy.
 
Lecz mimo wszystko: wieczność naszym celem,
więc się starajmy, dążyć w jej ramiona,
jeśli jej nawet nie zdołamy sięgnąć,
to w swoją sferę, pochłonie nas ona.
 
Wszystko się kiedyś zaczyna i kończy,
lecz jest wplecione: w dążenia i trwanie,
którym potrzebna: odwaga i wiara,
i sensu bycia ciągłe rozwijanie.
    Krzysztof Roszczyk 
16:48, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (4) »
wtorek, 13 lutego 2018
MOJA ŚCIEŻKA
Rodzimy się i odchodzimy,
a życie ciągle: trwa i trwa,
zastanawiamy się czasami,
ile tym po nas, życie da.
 
Czy radość im zabłysnąć raczy,
blaskiem  który przyświecał nam,
jak to jest, gdy młodsi odchodzą,
ja mimo wieku, jeszcze trwam.
 
Przecież niedawno byłem młody,
w oczekiwaniu, czy urosnę,
ci co mnie z bliska oglądali,
widzieli we mnie: tylko wiosnę.
 
Minęły wiosny, oraz lata,
jesień ma, jeszcze dni me knuje,
mogę cierpliwie tylko czekać,
kiedy mnie zima lodem skuje.
 
Nieunikniona kolej rzeczy,
ale by odwlec, to zdarzenie,
trzeba uwierzyć w dar istnienia,
sięgać po radość, grać w marzenie.
  Krzysztof  Roszczyk
16:11, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (6) »
środa, 31 stycznia 2018
MOJE SPOSTRZEŻENIA
Żyję, patrzę, rozmyślam,
co się dzieje na świecie,
chciałbym wam to przekazać,
ale wy to już wiecie.
 
Bo  te wieści, to takie,
Pe-eR-eL – budowałem,
przez co świata komunę,
naszą Polską wspierałem.
 
Podział wówczas był taki:
jedni w pracę wprzęgali,
drudzy dla niej niechętni,
do strajków nakłaniali.
 
Dalej wszystko pognało,
że wygrała ulica,
którą chętnie wspierali:
handlarze, zagranica.
 
Teraz mamy, to co jest.
a wykładnia jest taka:
buta rządów zaborcza,
opozycja nijaka.
Krzysztof Roszczyk
16:38, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (2) »
niedziela, 28 stycznia 2018
ŻYCIE TO TRWANIE

Dla mnie życie, to trwanie,

w tym co jeszcze zostało,

i trzymanie się w pionie,

by jakoś, wyglądało.

  Krew błękitna, czerwona,

tego już się nie liczy,

ważne tylko: czym pachnie,

co nadaje z mównicy.

   Krzysztof Roszczyk          

20:48, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (6) »
sobota, 20 stycznia 2018
NIEBO
Niebo, to przestrzeń nieograniczona,
a korzystają z niego gwiezdne chmary,
ptaki, owady, chmury i słoneczko,
a także myśli, chętne na wagary.
 
To także miejsce, nam obiecywane,
za popieranie opcji religijnych,
przypisywanych, do naszej kultury,
oraz wartości: rodzinnych, unijnych.
 
Podobno w niebie, mieszkają anioły,
i choć anielskie bywają z wyglądu,
mogą jedynie widnieć w wyobraźni,
tej kojarzonej: do wiary, poglądu.
 
Inne jest niebo, dla zdobywców świata,
od tego którym, świat biegnie do końca,
pierwsi: szukają uniesień w przestworzach,
drudzy: żegnają, promyk swego słońcach.
               Krzysztof Roszczyk
18:29, krzysztof70-36 , wiersze
Link Komentarze (4) »
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 51